اردی بهشت . . .

بهترین ماهِ سالِ اصن :)

نگم براتون هفت سال پیش تو این ماه چی شد و شد و شد . . .

فقط تا میتونین عاشقی کنین :)

از وقتی تلگرام و حذف کردم دارم نفس راحت میکشم اصن :))

اونم از دست فک و فامیل :|

نمی دونم چرا ولی رو هیچکسی تو فامیل نمیشه حساب باز کرد

دنیا شده فقط دوست و رفیق

امیدوارم اینا بمونن حداقل :)

تو میدونی

منم میدونم

این اجبار لعنتی . . .

حالا اما اینجا حرف هام رو میزنم

گاهی بی مخاطب

و گاهی

تویی مخاطب :)

شش سال پیش ...

آذر ماه

اولین پست این وبلاگ رو نوشتم ...

کی باورش میشه ؟!

+ چقد زندگی بدون هدف مسخرست ... اصلا همین نبودنه هدف روزمرگی میاره.

+ خدایا بشه اونی که باید بشه :)

چیزی که خیلی این روزا برام مشهوده اینکه

آدما دارن هم دیگر و میخورن واقعا :|

یه مدتی بود مث یه زن قوی تصمیم گرفته بودم رو پای خودم وایستم و کار کنم چهار ماه تمام دنبال کار میگشتمهر روز روزنامه و سایت های کار یابی رو شخم میزدم ولی دریغ ... بعد فهمیدم اوج افتضاحی جامعه در چه حد ِ :| خلاصه چند جاهم رفتیم یه مدت آزمایشی و هر کدوم به دلیلی نشد ولی چیزی که من این مدت فهمیدم این بود که : تا حالا باد خوردیم دیگه نمیتونیم خاک بخوریم :))) این شد که بیخیال کار کردن شدیم و تصمیم گرفتیم روزهامونو در راستای هدف های خفن مون بسازیم و قدم به جلو برداریم و باهمین یه ذره نون سر کنیم :)) والا :/ + خدایی وقتی باید پیانو تمرین کنی ، تئوری بخونی ، کلاس زبان بری کی وقت میکنی کار کنی آخه ؟! + وای خدا هر ثانیه ی زندگیم به فکر رؤیاهای خفنم :| + شِت و تامام . ادامه مطلب

شک

میتونه بدترین واژه دنیا به حساب بیاد

وقتی درباره چیزی شک داری ، حال دلت بدترین ِ حال هاست ...

من الان دقیقا تو بدترین حال ِ ممکنم ...

دلم میخاد جیغ بکشم از ته گلوم

ولی

گلوم میسوزه ، خیلی میسوزه ...

اشکام بی هوا می ریزه

بدون صدا

این ینی ته خطی ...

هیچی مهم تر از خودت نیس تو این دنیا

سلامتی خودت ، لبخند خودت ، آرامش خودت ...

اگر این ها رو داشته باشی میتونی برای بقیه هم بسازی

اینا چیزایی ِ که دائم تو گوش همه میخونم

امّا از امروز صبح دارم دائم تو گوش خودم میخونم اینو

پس رفتم یه دوش گرفتم اومدم یه کاپوچینو خوردم

و گفتم به ....

آره همون بی ادبیه ولی لازمه گاهی بگی به خودت :)))

شب تولدمه برنامه خاصی نداریم ... مثل همیشه ست ، ولی یه چیزیش با سال های قبل خیلی زیاد فرق داره ،اونم اینکه : اصلا هیچ هیجانی ندارم براش ، هیچ فرقی نداره انگار با روزهای دیگه ام سال های پیش کلی خوشحال بودم هیجان داشتم کلی منتظر تبریک بودم کلی منتظر کادو و برنامه های خفن ... حتی هر سال به اینکه کی اول تبریک میگه و یادش مونده توجه میکردم ... امسال ؟ هیچی ، هیچی ، هیچی ... هرسال دلگیر تر از سال قبل ... نه اینکه ناراحت باشم یا غم داشته باشم ، نه ... ولی دلگیره خیلی دلگیر ...! + نترس ، یادم میمونه که امسال هم مثل همیشه اولین نفر تبریک گفتی ، مرسی زیاد دیوونه ، شرمندتم :) + همه ی ادما تنهان ، همه ...! + ولی من ناشکری نمیکنم ، بازم شکر بودن تک تک تون رو چه همین بغل گوشم ، چه کیلومترها اونورتر :) ادامه مطلب

دلم میخاد بشم همون دختر شاد و خندون

همون که به جرز دیوارم میخندید ، مشکلات براش شکلات بودن

همون دختری که دید قشنگی به دنیا و آدماش داشت

دنیا براش یه جای قشنگ بود پر از رازهای نهفته که باید ازشون سر درمیاورد

آدمای این دنیا با من کاری کردن که همه ی این قشنگیارو ازم گرفتن

من اما میخام دوباره داشته باشم شون

حالم خیلی بهتره :)

همیشه همینه میتونیم کمک کنیم بهم و حال همدیگر و خوب کنیم.

لطفن اگر دوستی دارین یا کسی از نزدیکاتون هس که میدونین حالش خوب نیس

همین الان بهش پیام بدین یا زنگ بزنین

باور کنین معجزه میشه :)

مرسی خدا

این همه بدو بدو ، این همه خستگی ، این همه تمیز کردن

این همه به خود رسیدن ، این همه خرید کردن ، این همه شلوغی

فقط برای یک ثانیه که اون توپ تو تلویزیون بترکه و اعلام کنه عید شده :|

چرا واقعا ؟! :))

از خستگی نای نوشتنم ندارم ولی کمم نمیارم همچنان پا برجام :دی

سال نود و پنج . . . واقعا حرفی دربارش ندارم ، سال بدی بود در کل

نود و شش جان تو خوب باش لطفا :)

خیلی حرف دارم ولی واقعا نمیتونم هنوز تلگرام و اینستاگرام مونده : دی

سر فرصت بقیه حرفامم میزنم ;)

عیدتون مبارک :)

خب کلی مهمون دارم از تهران ، امسال ترجیحا ما نشستیم تو خونه مون تا اونا بیان اینجا :دی روزها هم به مشهد گردی اختصاص پیدا کرده مهمون داری خسته کنندست اونم وقتی پای خانواده و فامیل همسر درمیون باشه ولی ولی ولی خیلی لذت بخشه ، ینی من خیلی مهمادامه مطلب

.
من امروز بالاخره به یکی از هدفام رسیدم
اونم پیاده روی بلند ترین خیابون خاورمیانه بود
به طول ۱۸ کیلومتر که ما از راه آهن تا تجریش
پونصد متر ارتفاع گرفتیم
امروز حدود ۱۸/۸۲ کیلومتر پیاده روی کردیم
که نه ساعت طول کشید
البته با زمان های استراحت و ناهار و عکاسی و غیره
از اول تا آخرش انگار کل تهران و گشتیم
از فرهنگ آدما و معماری خونه ها و مدل ماشینا
حتی پوشش شون ...
خلاصه خیلی از ندیده ها رو دیدیم
تجربه خیلی خوبی بود مخصوصا که
همراه های خوبی داشتم